Υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν ποτέ..

Συνήθως οι άνθρωποι δίνουμε πολλές υποσχέσεις σε όσους μας περιτριγυρίζουν..

κάθε φορά , στο ξεκίνημα μιας σχέσης , φιλικής και μη, απο τον ενθουσιασμό μας νιώθουμε πως μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα...νιώθουμε πως είμαστε τόσο δυνατοί που οτιδήποτε και αν επιθυμούμε θα το πραγματοποιήσουμε...

έτσι καταλήγουμε να δίνουμε υποσχέσεις που ...μετά απο λίγο καιρό , όταν πια έρχονται εκείνα τα δύσκολα πρωινά γεμάτα ρουτίνα και εκείνα τα βράδια της ανίας ,  τις ξεχνάμε! 

είναι πολύ εύκολο στη θεωρία αυτό το "θα είμαι κοντά σου για πάντα " , "θα σε αγαπώ για πάντα" , " θέλω να είμαι μαζί σου μέχρι το τέλος " ...

όλα αυτά προκύπτουν απο τον αρχικό ενθουσιασμό ενός νέου έρωτα, μιας νέας φιλίας..

εκείνες τις μέρες που είσαι στο ροζ συννεφάκι σου...όλα είναι όμορφα και απλά..

είναι γιατί δεν έχεις δεθεί ακόμα..δεν έχεις νιώσει ακόμα..και όλες αυτές οι υποσχέσεις που έδωσες ξεχνιούνται τόσο εύκολα..θάβονται στα πρώτα χαμόγελα, στα πρώτα βράδια, στους μοναδικούς περιπάτους...

κι όμως τελικά δε θάβονται και απο τους δύο..ο ένας θυμάται...θυμάται όλα όσα του έλεγες..

όλα όσα προθυμοποιήθηκες να του δώσεις και τελικά...τα έχασες στην πορεία ...

μα πως είναι δυνατόν με έναν άνθρωπο που έζησες τόσα βράδια γεμάτα έρωτα, τόσες δύσκολες μέρες, τόσα σκοτεινά πρωινά και τόσα φωτεινά απογεύματα...τόσο ξεχωριστά λεπτά να χάνεσαι;; να αθετείς τις υποσχέσεις σου , να τον θεωρείς δεδομένο...πως; 

πως μπορείς να αφήσεις αυτό που σε συμπληρώνει επειδή βαρέθηκες τη στιγμή που πέθαινες να είσαι μαζί του... τη στιγμή που του έταζες τα αστέρια...

που του έλεγες τόσο απλά αυτό το "για πάντα" ....

μερικοί άνθρωποι ξεχνάνε πολύ εύκολα... 

και όπως πολύ εύκολα "ανοίγονται "  ακόμα ευκολότερα εγκαταλείπουν και φεύγουν για αλλού!

γεμίσαμε απο εκείνους που αρέσκονται στο να πληγώνουν και χάνουμε εκείνους που αγαπούν με την καρδιά τους..

χάνονται στο βούρκο των ψεύτικων υποσχέσεων και ελπίδων...

κι έτσι απλά συνεχίζουμε χωρίς να αναρωτιόμαστε πως μας βγαίνουν τόσο εύκολα οι υποσχέσεις...το ερώτημα όμως τελικά είναι το εξής:

τι έγινε; πάθαμε ανοσία ή ίσως συμβιβαστήκαμε με αυτά τα ψίχουλα.. με αυτή την ψευδαίσθηση;