new life;!

Καινούρια ζωή στα 18! Ακούγεται όντως λίγο περίεργο ... τι θα πει "καινούρια ζωή" ;
και αυτή που ζούσες εδώ και 18 χρόνια τι απέγινε; Τι άλλαξε , τι επρόκειτο να αλλάξει;!
Κάνεις ένα "restart" και αρχίζεις να ζεις τα πάντα απο το μηδέν ;;
όχι φυσικά!
Υποτίθεται πως μετά το τέλος των μαθητικών σου χρόνων και τη μέρα της ενηλικίωσης σου είσαι ένας ώριμος άνθρωπος έτοιμος να ανεξαρτητοποιηθείς!
Ψάχνεις νέο σπίτι , εγκλιματίζεσαι στα νέα δεδομένα , νέοι φίλοι, έρωτες , χαμόγελα , νέος κύκλος απογοητεύσεων , επιτυχιών!
Στην ουσία όμως δεν ξεκινάς μια καινούρια ζωή ..απλά βλέπεις με διαφορετική οπτική όσα σου συμβαίνουν!
Μπήκα στη σχολή που επιθυμούσα και στην αγαπημένη μου πόλη! την Αθήνα!
τη μέρα που το έμαθα έβαλα τα κλάματα γιατί έτσι ένιωσα πως ανταμείφθηκαν οι κόποι μου!
Τα δύσκολα όμως άρχισαν αργότερα ..όταν έπρεπε να βρω το δικό μου σπίτι και να το εξοπλίσω όπως θα'πρεπε! Το ψυχοφθόρο στην όλη διαδικασία δεν είναι το να βρεις πράγματι το σπίτι και να τρέξεις για τα έπιπλα κλπ ...αλλά το γεγονός ότι συνειδητοποιείς πως έχεις περισσότερες υποχρεώσεις , ευθύνες ..θα ζεις μόνος σου πλέον σε ένα άδειο σπίτι!
Ναι οι φίλοι παίζουν μεγάλο ρόλο και είναι ευλογία .. πως όμως θα καλύψουν το κενό της ήδη υπάρχουσας καθημερινότητας σου;
Ενώ βρίσκομαι ακόμη στη φάση της προσαρμογής , νιώθω καθημερινά τη διάθεση μου να αλλάζει όλο και πιο συχνά! Σκέψεις , συναισθήματα , όνειρα , φόβοι , ευθύνες, επιθυμίες όλα έγιναν ένα κουβάρι στο μυαλό μου! νιώθω ήδη κουρασμένη και είμαι μόλις 18!
Αυτό που ευχόμουν να συμβεί και προσευχόμουν γι αυτό με τρομάζει περισσότερο απ'όλα!
αυτό που αρχικά με έκανε ευτυχισμένη μου δημιουργεί πλέον αμφιβολίες , ανασφάλειες!
ίσως τελικά να η μεγαλώνουμε μετά τα 18 ...ίσως να μας παίρνει περισσότερο χρόνο απ'όσο είχαμε υπολογίσει!
Οι άνθρωποι , λένε , πως είναι φτιαγμένοι για να προσαρμόζονται σχετικά εύκολα στα νέα δεδομένα! Τότε γιατί όλα μοιάζουν τόσο δύσκολα και στραβά;!
ίσως τελικά να είναι πράγματι μια νέα αρχή ... σα να κάνουμε τώρα τα πρώτα μας βήματα!
απλά αυτή τη φορά δεν έχουμε τη μητέρα μας να μας στηρίζει! σηκωνόμαστε μόνοι , όντας πιο δυνατοί , και αν πέσουμε δε γίνεται να βάλουμε τα κλάματα -αυτή είναι μια ακόμη διαφορά- αλλά πρέπει να συνεχίσουμε να προσπαθούμε πιο σκληρά!
Τελικά κατέληξα στο συμπέρασμα πως πρόκειται περί αναγεννήσεως ...
Μαθαίνεις πλέον να φροντίζεις τον εαυτό σου χωρίς τη βοήθεια κανενός!
Όσο για τις υποσχέσεις που σου δόθηκαν ; μη βασίζεσαι σε αυτές γιατί ....πολλές φορές ξεθωριάζουν και χάνονται !!

"..Απογοήτευση.."

Η απογοήτευση είναι ... είναι ένα περίεργο συναίσθημα! Άλλοτε έντονο , άλλοτε δεν το νιώθεις ..απλά το προσπερνάς!
Γιατί όμως απογοητευόμαστε;;
Και γιατί οι άλλοι επιλέγουν να μας απογοητεύουν;;
Η αλήθεια είναι πως ... η αλήθεια είναι πως το αν θα απογοητευτούμε οφείλεται κατά κύριο λόγο σε εμάς τους ίδιους!!!
Όταν λοιπόν έχεις υψηλές απαιτήσεις απο ανθρώπους που δεν μπορούν να συ δώσουν πολλά , τότε λογικό να απογοητεύεσαι με αυτά που λαμβάνεις ...
Όταν όμως σου υπόσχονται πολλά ,που τελικά δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν τότε ..;
Ποιος έχει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης;;
Τελικά ότι και να λέμε , εμείς ευθυνόμαστε κατα κύριο λόγο ..γιατί εμείς επιτρέπουμε στους άλλους να μας απογοητεύσουν!! είτε έχοντας πολλές προσδοκίες είτε δείχνοντας τυφλή εμπιστοσύνη είτε επειδή δεχόμαστε τα πάντα και κάνουμε πολλή υπομονή!!
Έτσι είναι ..στις ανθρώπινες σχέσεις δεν χωράει η λογική!
ότι και αν λέμε ΠΑΝΤΑ υπερισχύει το συναίσθημα!
Γιατί αυτό είναι που οδήγησε στην δημιουργία τους ... η αμοιβαία συμπάθεια , η ανταλλαγή έντονων βλεμμάτων ...ένα χαμόγελο!
Δίνεσαι , ανοίγεσαι , εμπιστεύεσαι , αποδέχεσαι , εκδηλώνεσαι , επενδύεις συναισθηματικά !
Αγαπάς ... και όταν αγαπάς αρχίζεις να βλέπεις διαφορετικά τα πράγματα!
Παραβλέπεις καταστάσεις φαινομενικά ανούσιες , γεγονότα , σημάδια που σου δείχνουν οτι η απογοήτευση ...πλησιάζει!
Και όσο περισσότερο πλησιάζει , τόσο πιο ευτυχισμένοι είμαστε γιατί αρνούμαστε να αντικρίσουμε την πραγματικότητα... βολευόμαστε σε αυτό που μας "ταιριάζει" περισσότερο!
Σε αυτό που δεν μας στεναχωρεί ούτε μας πληγώνει ...
Τελικά η αγάπη έχει πολλές διαστάσεις ... δεν μπορεί κανείς να την καθορίσει ή να δώσει έναν απόλυτο ορισμό ...
Ο καθένας μας ξεχωριστά χαρακτηρίζει την αγάπη με μια λέξη ...μία απο αυτές είναι και η απογοήτευση!!
Απογοήτευση γιατί δίνεις ,δίνεις ,δίνεις ...χωρις να περιμένεις να πάρεις!
Μέσα σου βαθιά όμως ελπίζεις να πάρεις ...
γιατί όπως μου είχε πει και ένας καλός μου φίλος ... σε μια σχέση υπάρχει ένα κουβάρι ... όταν , λοιπόν , ο άλλος το τραβάει , το τραβάει , το τραβάει μαζεύει μεγάλο μέρος του ..κι εσύ που δίνεις μένεις με την άκρη ...μετά αρχίσεις να τραβάς κι εσύ και στο τέλος καταλήγει να κόβεται το νήμα!Εσύ μένεις με ένα πολύ μικρό κομμάτι του ..γιατί είχες συνηθίσει αν δίνεις χωρίς να παίρνεις και πλέον δεν σου κάνει εντύπωση ...απλά δεν πήρες τίποτα όπως και πριν!
ο άλλος όμως εκτός απο όλα όσα πήρε απο σένα , φορτώθηκε και το υπόλοιπο κουβάρι ...
Όταν έχεις συνηθίσει να παίρνεις πολλά φορτώνεσαι και τις τύψεις ,αν φυσικά έχεις συνείδηση.
Και οχι μόνο τις τύψεις αλλά και τις ευθύνες ...
Πως μπορείς να ζεις έτσι;;
Ξέρεις ..είναι προδοσία να φεύγεις στα δύσκολα!

"... Φοβάμαι μήπως συνηθίσω έτσι. Πάντα απο μακριά να σ'αγαπώ... "

Με αφορμή τους στίχους του Σεφέρη άρχισα κι εγώ να αναρωτιέμαι ....κι αν συνηθίσω έτσι ..να σε αγαπώ απο μακριά;; 

πολλοί άνθρωποι ερμηνεύουν τον στίχο ενός ποιήματος με τον δικό τους τρόπο ... 

Ανάλογα με το τι τους θυμίζει..που τους οδηγεί συνειρμικά! 

Εμένα λοιπόν με οδήγησε σε προσωπικά βιώματα! στη δική μου ξεχωριστή περίπτωση!! 

Νομίζω πως όλοι μας έχουμε βιώσει κατι ανάλογο ..σχέση εξ'αποστάσεως ...

Γνωρίζεις ένα άνθρωπο τις καλοκαιρινές σου διακοπές , τυχαία σε ένα τρένο , σε ένα λεωφορείο , σε ένα αεροδρόμιο ..στο cafe που συνηθίζεις να πηγαίνεις κάθε μέρα ..όπως και εκείνος! 

Σε μέρη οπού εσύ και κάποιο ελάχιστοι άνθρωποι πηγαίνετε καθημερινά ...

Πιάνεις κουβεντούλα , μοιράζεσαι κοινές εμπειρίες και ενδιαφέροντα ως που φτάνει η στιγμή του αποχωρισμού ...Και αποφασίζεις τελικά πως θέλεις να τον ξαναδείς .. κι έτσι κανονίζεις μια επόμενη συνάντηση ... 

και αυτό επαναλαμβάνεται συνέχεια μέχρι που ..πρέπει να επιστρέψεις απο τις καλοκαιρινές σου διακοπές ή μέχρι που μαθαίνεις πως ..σας χωρίζουν τελικά πολλά χιλιόμετρα! 

Πως το αντιμετωπίζεις αυτό ..πως όταν με έναν άνθρωπο έχεις δεθεί τόσο πολύ και περνάτε τόσο καλά;; 

Πως να αφήσεις κάποιον που ίσως και να είναι ο άνθρωπος σου; 

Στην αρχή ο ενθουσιασμός σε κάνει να πιστεύεις πως ναι ..θα μπορέσεις να έχεις μια σχέση ακομη και απο απόσταση!! τα όνειρα που έκανες , οι στιγμές έρωτα που έζησες  , το πάθος που ένιωσες , τα υπέροχα βράδια που έγινες ένα με εκείνον τον ξεχωριστό άνθρωπο , τα όμορφα πρωινά που ξυπνήσατε μαζί  σε γεμίζουν ευχάριστα συναισθήματα που σου δίνουν με τη σειρά τους δύναμη να συνεχίσεις αυτή τη σχέση ακόμη και υπο αυτές τις συνθήκες! 

όταν όμως δεν έχεις ζήσει τόσα με κάποιον άνθρωπο πως μπορείς να δεθείς μαζί του και να αποφασίσεις να κάνεις αυτή τη σχέση;; όταν οι κοινές σας στιγμές είναι ελάχιστες ..;; πως ;; 

Κι όμως ..κάποιες φορές γνωρίζεις κάποιον και δεν προλαβαίνεις να αποκτήσεις κοινές εμπειρίες μαζί του..δεν έχεις κάτι που να σε δένει αρχικά ...

Αλλά μπαίνεις στη διαδικασία να κάνεις σχέση ..Γιατί;; 

Τελικά οι κοινές εμπειρίες δεν αποκτιούνται πάντα απο την άμεση επαφή ...

Είναι τα μηνύματα που έχετε ανταλλάξει , οι ατελείωτες ώρες στο τηλέφωνο , τα βλέμματα γεμάτα πόθο και επιθυμία στο skype ... πόσο δύσκολο να το καταλάβει ο ανθρώπινος νους ...κι όμως οι αντιδράσεις που προκαλούνται όταν κάποια βλέμματα συναντιούνται -έστω κι έτσι- είναι μοναδικές! ή μάλλον όχι ..είναι εκρηκτικές ... σαν τα πυροτεχνήματα που φωτίζουν τον σκοτεινό ουρανό! 

Είναι η αναμονή που υπάρχει για συνεύρεση των δύο αυτών ανθρώπων που η μοίρα επέλεξε να τους ενώσει με αυτό τον τρόπο ... είναι η αστείρευτη επιθυμία για να τον αγγίξεις ..να φιλήσεις τα χείλη του να νιώσεις τον χτύπο της καρδιάς του ...να γίνετε ένα ...ένα με αυτό τον άνθρωπο που επικοινωνείτε εγκεφαλικά!! 

Στην αρχή ο ενθουσιασμός σε ωθεί στο να αντέξεις και να περιμένεις μέχρι να τον δεις ..μετά όμως , καθώς περνούν οι μέρες;; τι γίνεται;; 

Σε κατακλύζει αυτό το δυσάρεστο συναίσθημα .. ο φόβος , η αμφιβολία ... και η ανασφάλεια! 

Και έρχομαστε στα λόγια του Γ.Σεφέρη ... αναρωτιέσαι "κι αν τελικά συνηθίσω να σε αγαπώ έτσι απο μακριά;; " τότε τι;; 

Κι αν δεν αντέξω και τα διαλύσω όλα ;; 

Σκέφτεσαι , σκέφτεσαι αλλά δεν οδηγεί πουθενά ... 

Πολλές φορές είναι ανάγκη ΝΑ ΠΑΨΕΙΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ... 

και να πράττεις ..απλά να πράττεις αυτό που θεωρείς πως θα σε κάνει ευτυχισμένο ...

να θυσιάζεις πράγματα , να μοιράζεσαι , να ανοίγεσαι και το πιο σημαντικό ...ΝΑ ΤΟΛΜΑΣ ..να ζεις !!!! 

Ποιος είπε πως τα πράγματα είναι απλά;; ποιος είπε πως όλα έρχονται όπως τα θέλουμε χωρίς καν να προσπαθήσουμε και να παλέψουμε γι αυτά;; 

Όχι ...το θέμα δεν είναι "να ζεις ανώδυνα" ... το θέμα είναι να ζεις ευτυχισμένος ...

και η ευτυχία δεν βρίσκεται στις τέλειες σχέσεις , στα ισορροπημένα συναισθήματα κλπ .... 

αλλά στα απλά, μικρά, καθημερινά πράγματα που προσπερνάμε! στα πεταχτά φιλιά, τις σφιχτές αγκαλιές , τα πονηρά χαμόγελα , τα κρυφά βλέμματα , τους καυγάδες για χαζούς λόγους , τις ψιθυριστές "συγγνώμες" , τα μηνύματα που περιέχουν μια απλή "καλημέρα" , το "ανησυχώ" , σε αυτό το "θέλω να σε δω" που σημαίνει "μου λείπεις  και σε αυτό το σιωπηλό "σ'αγαπώ" ... που δεν λέγεται με το στόμα αλλά ...με τα μάτια! 

Πλέον τελείωσαν οι πανελλήνιες ...
συνειδητοποιώ πως τελικά όλοι είχαν δίκιο ..δεν ήταν τίποτα παρά ένα 3ώρο διαγώνισμα!!
πολύ απλό!!
Τώρα λοιπόν που έχω άπλετο ελεύθερο χρόνο σκέφτομαι τα όνειρα που έκανα στην αρχή της τελευταίας μου σχολικής χρονιάς ... έπειτα οδηγήθηκα σε έναν σύντομο απολογισμό...
Μεγαλώνω ... δεν είμαι πια το 8χρονο κοριτσάκι που ανυπομονούσε για την επόμενη σχολική χρονιά..
είμαι ένα 18χρονο κορίτσι που κάνει όνειρα για την νέα της ζωή!!
Τα αποτελέσματα των εξετάσεων δεν έχουν βγει ακόμα...έτσι έχω ακόμη λίγο χρόνο να ονειρεύομαι ελεύθερα!
Να σκέφτομαι όλα όσα θέλω να κάνω στη ζωή μου ...
έτσι λοιπόν άρχισα να κάνω σχέδια ...σκεφτόμουν πως θα ήθελα να είναι το πρώτο δικό μου σπίτι ...πως θα ήθελα να το βάψω , να το διακοσμήσω  ...
Έπειτα συνέχισα σκεπτόμενη τις στιγμές που επρόκειτο να ζήσω με τους φίλους μου... τις μέρες που θα μαγειρεύουμε μαζί , θα πίνουμε , θα βγαίνουμε , θα τρέχουμε σε συναυλίες , θα κλαίμε για χωρισμούς , θα πηγαίνουμε για ψώνια ... τις μέρες που θα επιστρέφω κουρασμένη απο την δουλειά μου και θα βρίσκω σπίτι μου μια ...... μια ζεστή αγκαλιά απο τον αγαπημένο μου ...
από ένα υπέροχο άνδρα!! Βόλτες στα όμορφα σοκάκια ,στο Θησείο ,στην Πλάκα ... αγκαλιές στη μέση της πλατείας Συντάγματος ...έτσι γιατί ήθελα απλά να σε αγκαλιάσω!
Συνέχισα να σκέφτομαι και να χάνομαι όλο και περισσότερο σε αυτές τις υπέροχες σκέψεις ....
Μέρες που επρόκειτο να ζήσω με την αδερφή μου ..με πολλούς απο τους ανθρώπους που αγαπώ και μου λείπουν αυτή τη στιγμή!!
Πόσο όμορφα ακούγονται όλα αυτά...παραμυθένια !!!
Τότε όμως μια άσχημη εικόνα κατέκλυσε το μυαλό μου... η ημέρα της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων..
ίσως τότε να γκρεμιστούν όλα μου τα όνειρα...ίσως όμως να πραγματοποιηθούν...
Δεν ξέρει κανείς πως τα φέρνει η ζωή!!!! Απλά να ... όταν κάνουμε σχέδια ο θεός γελάει ...
πως όμως να μην κάνουμε σχέδια για το μέλλον μας ..να μην έχουμε ένα πλάνο;; μια βάση;;
Και κατάλαβα πως τελικά το μόνο κοινό που είχα με εκείνο το 8χρονο κοριτσάκι είναι ...τα όνειρα !!! ποτέ δεν σταμάτησα να κάνω όνειρα ... όσα χρόνια και αν περάσουν τα όνειρα , παραμένουν όνειρα!!!
Και που ξέρεις ..ίσως και να καταφέρουμε να τα πραγματοποιήσουμε - με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο- ...

"πανελλήνιες"

Περιβαλλόμαστε απο ανθρώπους που έχουν μια εξαιρετική ικανότητα να μας αγχώνουν στο δευτερόλεπτο χωρίς να υπάρχει λόγος!

κι όμως μπορούν..είναι αυτές οι στιγμές που νιώθεις το μυαλό σου να θολώνει, η καρδιά σου χτυπάει σαν τρελή και έχεις ένα τεράστιο κενό..σαν να μην έχεις επαφή με την πραγματικότητα! 

Σαν να μην ξέρεις τίποτα..έχεις κάνει ένα restart Και όλα τα "αρχεία" στο μυαλό σου έχουν απλά χαθεί...

τι γίνεται όμως όταν συμβαίνει αυτό σε μια περίοδο κατα την οποία σύμφωνα με τους αγαπημένους μας καθηγητές κρίνεται το μέλλον σου;;; 

Ας ξεκινήσουμε απο αυτό λοιπόν....ποιος λέει πως το μέλλον μας κρίνεται απο ένα αισχρό σύστημα αξιολόγησης το οποίο διαρκεί μονάχα 2 βδομάδες;; 

Βασικά πως είναι δυνατό να κρίνει κανείς τις γνώσεις σου απο ένα τρίωρο διαγώνισμα! 

Επιπλέον εκτός αυτού ποιος μας λέει πως μετά τις Πανελλήνιες δεν υπάρχει ζωή;;; 

και γιατί Πανελλήνιες και όχι πανελλήνιες.. γιατί με κεφαλαίο Π ;;; 

απλές εξετάσεις είναι ...

Μας προετοιμάζουν όλοι για μια εξαιρετικά στρεσογόνα κατάσταση με πολύ δύσκολα θέματα ...κι όμως τα θέματα μπορεί να είναι δύσκολα αλλά η προδιάθεση που έχουμε , ότι δεν θα γράψουμε μας οδηγεί πράγματι στο να μην γράψουμε! 

Έχετε ακούσει ποτέ για την "Αυτοεκπληρούμενη Προφητεία " ;;; 

Χμμμ..δεν νομίζω...λοιπόν σύμφωνα με την παραπάνω θεωρία ο άνθρωπος έχει την ικανότητα να καθορίζει ο ίδιος την "μοίρα" του...δηλαδή αν πιστεύεις πως δεν θα πετύχεις κάτι δεν θα το πετύχεις... αν θεωρείς πως λαμβάνεις την Χ συμπεριφορά αυτή θα λάβεις..είναι οι πράξεις σου που σε οδηγούν εκεί...

Παιδιά είναι απλές εξετάσεις ... 

Και αν αποτύχουμε τι έγινε;; έχουμε και δεύτερη και τρίτη ευκαιρία...

Εξάλλου ίσως τελικά πολλοί απο μας να μην είμαστε γεννημένοι για πανελλήνιες...

Μπορεί να έχουμε άλλες κλίσεις τις οποίες το αισχρό και ανοργάνωτο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα να μην μπορεί να αξιοποιήσει! 

Ζούμε σε μια κοινωνία όπου το άγχος και το στρες κυριαρχούν...

Η αβεβαιότητα , έλλειψη αξιοκρατίας και τα κοινωνικά προβλήματα μας έχουν κατακλύσει ... 

Ας γίνουμε εμείς η αλλαγή που τόσο επιθυμούμε..μην αφήνετε κανέναν να σας αγχώνει με τις πανελλήνιες.... κάντε την προσπάθεια σας και θα ανταμειφθείτε... και αν δεν απλά..δεν ήταν γραφτό να περάσετε σε μια βαρετή σχολή και να συμβιβαστείτε με τα δεδομένα την ελληνικής κοινωνίας...

Ίσως απλά να είστε φτιαγμένοι για μεγαλύτερα πράγματα... 

Για σκεφτείτε το! 

Χρόνια πολλά μανούλα

Είναι αυτός ο άνθρωπος στη ζωή σου που πάντα θα είναι δίπλα σου , ότι και αν πεις , ότι και αν κάνεις! 

Θα σε στηρίζει πάντα ακόμα και αν δεν συμφωνεί με τις επιλογές σου ...θα δεχτεί αυτό που είσαι ακόμα και αν δεν της αρέσει!

Θα κάνει τα πάντα για να σε βλέπει να χαμογελάς...

και φυσικά αυτός ο άνθρωπος δεν είναι άλλος παρά η μανούλα μας...

Πράγματι ώρες ώρες είναι εξαιρετικά υπερπροστατευτικές .. ανησυχούν για όλα και προσπαθούν να μας προφυλάξουν απο το οτιδήποτε..

Η μανούλα λοιπόν είναι εκείνη που όταν πέσεις και χτυπήσεις θα σε αγκαλιάζει και σου λέει πως όλα θα πάνε καλά ακόμα και αν εκείνη θέλει να λιποθυμήσει απο τον πανικό της.... 

Θα ξενυχτάει μαζί σου μέχρι να μάθεις όλα τα γράμματα της αλφαβήτας ...

Θα σου λέει παραμύθια για να κοιμάσαι...

Θα είναι εκείνη που θα ξενυχτάει όταν θα είσαι άρρωστος ...

Θα παραπονιέται ότι δεν έφαγες τίποτα ακόμη και αν έχεις φάει 2 πιάτα απο το υπέροχο φαγητό της...

Θα σου λέει πάντα να ντύνεσαι καλά ακόμα και αν έξω έχει 40 βαθμούς...

Θα σου λέει ακόμα και όταν γίνεις 25 χρονών να προσέχεις όταν βγαίνεις έξω μη σου ρίξουν τίποτα στο ποτό σου..

Είναι εκείνη η γυναίκα που πάντα θα βλέπει τη θλίψη , την απογοήτευση πίσω απο το λαμπερό χαμόγελο σου...

Θα σε καλύπτει στον πατέρα σου και επειδή σου έχει αδυναμία θα το κάνει κάθε φορά που κάνεις κάτι κρυφά.. 

θα σε στηρίξει στις επιλογές σου ακόμα και αν αρχικά φαίνεται πως δεν θα το κάνει..απλά προσπαθεί αν σε αποτρέψει απο αυτό που εκείνη θεωρεί λάθος ..ποτέ όμως δεν θα μπορούσε να αφήσει το παιδί της.. πάντα θα ανησυχεί για σένα ακόμα και αν κάνεις τη δική σου οικογένεια ... 

Θα αποδεχτεί το στυλ σου , το tattoo Που έκανες ακόμα και αν είναι εντελώς αντίθετη! 

θα είναι πάντα εκεί να ακούσει τα προβλήματα που σε απασχολούν είτε αφορούν τη φιλία είτε αφορούν κάποιον έρωτα! 

ακόμη και αν σου λέει πως δεν τις αρέσουν αυτά ...

Μια μάνα δεν μπορεί να απομακρυνθεί απο το παιδί  της..ούτε να είναι σκληρή μαζί του ...

Είναι αυτοί οι 9 μήνες που σε κουβαλάει μέσα της..ακόμα και τότε σε προστατεύει...

σε νιώθει να μεγαλώνεις μέσα της και απο ένα μικρό σποράκι γίνεσαι ένας νέος αξιόλογος άνθρωπος...μια νέα ζωή !!

Βιώνει τον μεγαλύτερο πόνο της ζωής της για να σε φέρει στον κόσμο και παραδόξως εκείνη είναι η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής της...

Προτιμά να δώσει της ζωή της για να είσαι εσύ καλά!

Είναι εκείνη η μοναδική γυναίκα που ακόμα και αν φύγεις μακριά της επειδή δεν αντέχεις την πίεση των γονιών σου , θα σε περιμένει πάντα με την ζεστή της αγκαλιά να γυρίσεις..για να σου μαγειρέψει το αγαπημένο σου φαγητό , να σου δώσει την πιο μεγάλη αγκαλιά ...

Σκέψου ... σε φέρνει στη ζωή , είναι δίπλα σου στα πρώτα σου βήματα , σε πηγαίνει στο σχολείο την πρώτη μέρα που πάντα ντρέπεσαι και δεν θέλεις να την αποχωριστείς ...σε φροντίσει σε όλη τη διάρκεια της ζωής της και το μόνο που σου ζητάει είναι απλά να τρως και αν ντύνεσαι καλά...

Στην ουσία δεν σου ζητάει τίποτα! 

Η αλήθεια είναι πως το να είσαι μητέρα είναι το πιο δύσκολο μα συνάμα το πιο ευχάριστο πράγμα του κόσμου...

Άλλωστε κι εμείς τα παιδιά για όλα απευθυνόμαστε στην μητέρα μας..

κλασικές ατάκες που λέμε καθημερινά "μαμά θέλω λεφτά, μαμά είναι έτοιμο το φαγητό ..μαμά που είναι το παντελόνι μου, μαμά πονάει ο λαιμός μου ... μαμά , μαμά , μαμά ..." 

Είναι ο μοναδικός άνθρωπος που θα σε κάνει να καταρρεύσεις αν τον χάσεις....

Όταν ήμουν μικρή συνήθιζα να εύχομαι η μαμά μου να ζήσει για πάντα ..στη πορεία όμως αφού μεγάλωσα κατάλαβα πως αυτό δεν είναι δυνατό!!

ότι και να πεις γι αυτή τη γυναίκα δεν είναι αρκετό...

θα μπορούσα να γράφω αμέτρητες σελίδες για την μανούλα μου...

Μαμά μου σ'αγαπώ ..και πάντα θα σ'αγαπώ μέχρι τον ουρανό! 

" Θυσίες ή απλή λογική;;; "

Σε μια σχέση , για να είναι σταθερή και να υπάρξει αρμονική συνύπαρξη θα πρέπει και οι δυο πλευρές να κάνουν ορισμένες υποχωρήσεις...ο εγωισμός δεν είναι καλός σύμβουλος....
αντιθέτως!!! είναι ότι χειρότερο...
Βέβαια είναι αρκετά δύσκολο να πραγματοποιηθεί αυτό...όταν έχεις συνηθίσει να είσαι μόνος σου χρειάζεται το χρόνο προσαρμογής σου σε μια σχέση!
Δεν είναι όλα τόσο απλά... Ωστόσο στην αρχή , λόγω του ενθουσιασμού ίσως και λόγω του έρωτα , μπορεί να τα παρακάμψεις όλα αυτά και να μην βλέπεις όλα όσα σε στεναχωρούν...
Δίνεις υποσχέσεις , λόγια , λόγια , λόγια...
Μια σχέση προϋποθέτει πολλά...κατανόηση αλληλοσεβασμό , αποδοχή χωρίς να προσπαθείς να μετατρέψεις τον άνθρωπο σου σε κάτι άλλο...θυμήσου πως γι αυτό τον ερωτεύτηκες εξαρχής...γι αυτό τον αγάπησες!
Ίσως τελικά αυτό να είναι το πρόβλημα!!
Δηλαδή πολύ απλά ξεχνάμε όλα όσα μας έκαναν να ερωτευτούμε έναν άνθρωπο...ξεχνάμε τι αγαπήσαμε σε εκείνον...αυτά τα μικρά ανούσια χαρακτηριστικά που πλέον φαντάζουν αδιάφορα...
το λαμπερό του χαμόγελο , το τρόπο που σε κοιτάζει , το άγγιγμα του , ο τρόπος που μιλάει για σένα...όλα αυτά τα μοναδικά στοιχεία που τον κάνουν τόσο ξεχωριστό ...που τον κάνουν τον άνθρωπο σου!!
Γιατί πράγματι , όταν υπάρχει κάτι που θέλεις να το αποκτήσεις  πολύ προσπαθείς και κάνεις οτιδήποτε για να το κάνεις δικό σου... όταν όμως φτάνεις στο σημείο να επιτύχεις την επιθυμία σου , όταν πια αυτό το κάτι είναι δικό σου, παύεις να προσπαθείς και επαναπαύεσαι .. και όλα αυτά γιατί θεωρείς πως θα είναι πάτα δικό σου... μέγα λάθος!
τη στιγμή που εσύ αδιαφορείς και το θεωρείς δεδομένο , κάποιος άλλος πεθαίνει για να το κάνει δικό του ... Επομένως το θέμα δεν είναι να κατακτήσεις κάτι... αλλά να προσπαθείς συνεχώς γι αυτό!
Να κάνεις τον άνθρωπο σου να χαμογελά , να λάμπουν τα μάτια του απο ευτυχία , να του δίνεις όση αγάπη διαθέτεις για εκείνον ...
Βέβαια κανείς δεν είναι ειδικός στις σχέσεις...ούτε εγώ ούτε κανένας..απλά όλοι μαζί , μέσα απο τις εμπειρίες μας και τα βιώματα μας.. μπορούμε να αποτελέσουμε κάποιον "ειδικό" ...η κάθε σχέση διαφέρει απο τις άλλες...
και οι άνθρωποι δεν είναι όλοι ίδιοι...
όλοι όμως έχουν ανάγκη απο αγάπη...ευτυχία , ειλικρίνεια , ζεστασιά , συμπαράσταση ...όλοι έχουν ανάγκη τον άνθρωπο τους...
Μπορεί σε όλα τα άλλα να διαφέρουμε μεταξύ μας αλλά σε αυτό είμαστε ίδιοι!
Για να έχεις όλα όσα ζητάς θα πρέπει να θυσιάσεις κάποια πράγματα..να κάνεις υποχωρήσεις , να προσπαθήσεις!
Άλλωστε πάντα κάνουμε θυσίες..ακόμα και για το πιο μικρό επίτευγμα μας έχουμε θυσιάσει κάτι...
Είναι λογικό λοιπόν να θυσιάζεις κάτι πολύ μικρό για να έχεις κάτι τόσο μεγάλο!
Η λογική δεν είναι πάντα καλός σύμβουλος και η ασφάλεια δεν γεμίζει πάντα αυτό το συναισθηματικό κενό...