Ήταν από ένα από αυτά τα μοναδικά καλοκαίρια που θυμάσαι για
όλη την υπόλοιπη ζωή σου… βέβαια μιλάει για ολόκληρη ζωή ένα 18χρονο παιδί … κι
όμως πολλές φορές παιδιά ούτε καν 18 ετών έχουν ζήσει πολλά περισσότερα απ’όσα
έχει βιώσει ένας 40χρονος …
η αγάπη προφανώς δεν έχει ηλικία..σαφώς ούτε και ο ‘ερωτας… τα συναισθήματα δεν έχουν κλίμακα!! Και όλα είναι ρευστά… πως γίνεται όμως ένας έφηβος να μπορεί να βάζει σε τάξη τα συναισθήματα του τη στιγμή που το αίμα του βράζει… που λειτουργεί σύμφωνα με το συναίσθημα… που πράττει αυθόρμητα χωρίς ίχνος λογικής…
τελικά ίσως έχουν δίκιο όταν λέτε πως ο έρωτας ωριμάζει …πράγματι!!
Γυρνάς από την παραλία ,κάνεις ένα ντουζ και ετοιμάζεσαι ευθύς αμέσως για να βγείς με την παρέα σου… φαινομενικά είναι μια απλή καθημερινή μέρα όπως όλες οι άλλες…
όμως η τύχη σου επιφυλάσσει άλλες εκπλήξεις!!!!
περιμένοντας να παραγγείλεις τι θα πιεις συζητάς με τις φίλες σου …όταν ξαφνικά ακούς μια φωνή μαγευτική να σου ψυθιρίζει στο αυτί «Τι θα παραγγείλετε; » Γυρνάς φορώντας το πιο υπέροχο χαμόγελο σου και αντικρίζεις 2 μάτια να σε κοιτάζουν περιμένοντας την απάντηση σου…
Που να ήξερες πως αυτός είναι ο έρωτας σου! σαστίζεις , το χαμόγελο παραμένει στα χείλη σου αλλά η πιθανότητα να μιλήσεις φαίνεται τόσο μικρή… είναι που αρχίζεις να συνειδητοποιείς πως έχεις μουδιάσει… το μυαλό σου ξαφνικά σταμάτησε … δεν υπάρχουν πια λέξεις… μόνο συναισθήματα! Αδυνατείς να ολοκληρώσεις μια απλή πρόταση..να ξεστομίσεις μια απλή λέξη… και όλα αυτά εκτυλίσσονται σε κλάσματα δευτερολέπτου…
επιστρέφοντας σπίτι τον σκεφτόμουν συνεχώς…
το πρόσωπο του, τα μάτια μου, το χαμόγελο του… είναι τρομερό το πώς κατάφερα να τα θυμηθώ όλα με κάθε λεπτομέρεια… και η πιο μικρή ρυτίδα ήταν στη θέση της… σαν να είχα τραβήξει άπειρες φωτογραφίες στο μυαλό μου.. έβλεπα ξανα και ξανά τα μάτια του..αυτό το βαθύ γαλάζιο…
δυστυχώς ή ευτυχώς όταν είσαι ερωτευμένος παραβλέπεις τα αρνητικά του… βλέπεις μόνο θετικά στοιχεία! Όλα τ’άλλα μοιάζουν τόσο μικρά και ασήμαντα… έτσι κι εγώ λοιπόν...
δεν μου περνούσε από το μυαλό η ιδέα ότι τα πράγματα ίσως λάβουν άλλη τροπή, πράγμα που τελικά συνέβη … ίσως ευθύνεται και η ηλικία μου.. μόλις 16 και ένιωθα πυροτεχνήματα μέσα μου! Όλα αυτά τα υπέροχα συναισθήματα που ένιωσα δεν μου επέτρεπαν αν δω αυτό που βλέπω τώρα….
δεν μετανιώνω βέβαια… είμαι πολύ τυχερή που ένιωσα αυτό το συναίσθημα…
δεν θα άλλαζα τίποτα παρά την άσχημη εξέλιξη του…
Στην πιο όμορφη πόλη , όπως έχει χαρακτηριστεί από πολλούς , έζησα τον έρωτα μου… Στην μαγευτική Θεσσαλονίκη….
εκεί τυχαία τον συνάντησα… κάναμε μια βόλτα στο λιμάνι, περπατήσαμε… μου κ΄ρατησε το χέρι!!!
τίποτα από όλα αυτά δεν περίμενα να συμβούν… την θυμάμαι τόσο καθαρά εκείνη τη μέρα..ήταν 14 Δεκεμβρίου …ήταν η μοναδική ευτυχισμένη μέρα που βίωσα μαζί του…
το βράδυ κι όλας έμαθα τα δυσάρεστα…
πώς να αντιμετωπίσεις το γεγονός ότι ό πρώτος σου έρωτας σε κοροϊδεύει , σε εκμεταλλεύεται..πώς;; να είναι μόλις 16 και να σου ζητούν να σκεφτείς λογικά..
πως είναι δυνατόν να συμβεί αυτό;; πώς να το αφήσεις πίσω σου όταν νιώθεις πως η καρδιά σου σπάει σε χίλια κομμάτια…
να ξυπνάς κάθε πρωί και να νιώθεις πως η ζωή σου έχει καταστραφεί… γιατί πολύ απλά δεν νιώθεις τίποτα άλλο παρά πόνο…
μόλις ανοίγεις τα μάτια σου ξεσπάς σε κλάματα…
σηκώνεσαι ,ντύνεσαι βιαστικά για να φύγεις ..και τώρα το πιο δύσκολο σημείο..πρέπει να βάλεις τη χαμογελαστή μάσκα ώστε να δείχνεις καλά.. να αποφύγεις τις ερωτήσεις των ανθρώπων γύρω σου για το τι έχεις… πόσο να αντέξεις όμως όταν όλα γύρω σου καταρρέουν ;;;; κάνεις υπομονή μέχρι το βράδυ που θα επιστρέψεις σπίτι σου και θα ξεσπάσεις και πάλι σε κλάματα ….όλοι πιστεύουν πως είσαι ευτυχισμένη … πίσω από αυτό το χαμόγελο όμως κρύβεται κάτι εντελώς διαφορετικό..κάτι που μόνο ένας άνθρωπος μπορεί να δει!!!
η κατάσταση αυτή συνεχίζεται για μήνες… ως που μια μέρα ξυπνάς , κοιτιέσαι στον καθρέφτη και αποφασίζεις να αλλάξεις τακτική..αναρωτιέσαι για πόσο ακόμα θα βρίσκεσαι σε αυτό το βούρκο;; για πόσο ακόμα θα βασανίζεσαι για κάτι που έχει τελειώσει;;;
για πόσο ακόμα θα το αφήνεις να σε καταστρέφει ;;
όλα τελειώνουν τι στιγμή που αρχίζεις να νοιάζεσαι για τον εαυτό σου…
Ένας χρόνος αργότερα και πλέον τον κοιτάζω σαν να μην έγινε τίποτα… σαν να είναι ένας ξένος…
θέλει μεγάλη δύναμη ψυχής να απορρίπτεις τον άνθρωπο που αγάπησες … ναι είναι δύσκολο… αλλά μου ήταν πολύ πιο δύσκολο να με βλέπω νεκρή…
από αυτή την ιστορία συνειδητοποίησα πως …όσο μεγάλη και αν είναι η απογοήτευση , όσο έντονα κι αν είναι τα συναισθήματα, όσο δύσκολο και αν φαντάζει το να προχωρήσεις … στην ουσία είναι απλά μια παροδική κατάσταση που θα περάσει μόλις καταλάβουμε τι αξίζουμε… ή ζωή είναι μικρή και πάντα θα υπάρχει αρκετός χώρος για κάποιον νέο άνθρωπο στη ζωή σου… και θα έρθουν πολλοί άνθρωποι…άλλοι θα μείνουν για πάντα , άλλοι πάλι θα φύγουν αμέσως , άλλοι θα μείνουν για λίγο…όλοι τους όμως θα σου δώσουν κάτι!!!! ότι και αν σου αφήσει θα είναι προς όφελος σου…
η αγάπη προφανώς δεν έχει ηλικία..σαφώς ούτε και ο ‘ερωτας… τα συναισθήματα δεν έχουν κλίμακα!! Και όλα είναι ρευστά… πως γίνεται όμως ένας έφηβος να μπορεί να βάζει σε τάξη τα συναισθήματα του τη στιγμή που το αίμα του βράζει… που λειτουργεί σύμφωνα με το συναίσθημα… που πράττει αυθόρμητα χωρίς ίχνος λογικής…
τελικά ίσως έχουν δίκιο όταν λέτε πως ο έρωτας ωριμάζει …πράγματι!!
Γυρνάς από την παραλία ,κάνεις ένα ντουζ και ετοιμάζεσαι ευθύς αμέσως για να βγείς με την παρέα σου… φαινομενικά είναι μια απλή καθημερινή μέρα όπως όλες οι άλλες…
όμως η τύχη σου επιφυλάσσει άλλες εκπλήξεις!!!!
περιμένοντας να παραγγείλεις τι θα πιεις συζητάς με τις φίλες σου …όταν ξαφνικά ακούς μια φωνή μαγευτική να σου ψυθιρίζει στο αυτί «Τι θα παραγγείλετε; » Γυρνάς φορώντας το πιο υπέροχο χαμόγελο σου και αντικρίζεις 2 μάτια να σε κοιτάζουν περιμένοντας την απάντηση σου…
Που να ήξερες πως αυτός είναι ο έρωτας σου! σαστίζεις , το χαμόγελο παραμένει στα χείλη σου αλλά η πιθανότητα να μιλήσεις φαίνεται τόσο μικρή… είναι που αρχίζεις να συνειδητοποιείς πως έχεις μουδιάσει… το μυαλό σου ξαφνικά σταμάτησε … δεν υπάρχουν πια λέξεις… μόνο συναισθήματα! Αδυνατείς να ολοκληρώσεις μια απλή πρόταση..να ξεστομίσεις μια απλή λέξη… και όλα αυτά εκτυλίσσονται σε κλάσματα δευτερολέπτου…
επιστρέφοντας σπίτι τον σκεφτόμουν συνεχώς…
το πρόσωπο του, τα μάτια μου, το χαμόγελο του… είναι τρομερό το πώς κατάφερα να τα θυμηθώ όλα με κάθε λεπτομέρεια… και η πιο μικρή ρυτίδα ήταν στη θέση της… σαν να είχα τραβήξει άπειρες φωτογραφίες στο μυαλό μου.. έβλεπα ξανα και ξανά τα μάτια του..αυτό το βαθύ γαλάζιο…
δυστυχώς ή ευτυχώς όταν είσαι ερωτευμένος παραβλέπεις τα αρνητικά του… βλέπεις μόνο θετικά στοιχεία! Όλα τ’άλλα μοιάζουν τόσο μικρά και ασήμαντα… έτσι κι εγώ λοιπόν...
δεν μου περνούσε από το μυαλό η ιδέα ότι τα πράγματα ίσως λάβουν άλλη τροπή, πράγμα που τελικά συνέβη … ίσως ευθύνεται και η ηλικία μου.. μόλις 16 και ένιωθα πυροτεχνήματα μέσα μου! Όλα αυτά τα υπέροχα συναισθήματα που ένιωσα δεν μου επέτρεπαν αν δω αυτό που βλέπω τώρα….
δεν μετανιώνω βέβαια… είμαι πολύ τυχερή που ένιωσα αυτό το συναίσθημα…
δεν θα άλλαζα τίποτα παρά την άσχημη εξέλιξη του…
Στην πιο όμορφη πόλη , όπως έχει χαρακτηριστεί από πολλούς , έζησα τον έρωτα μου… Στην μαγευτική Θεσσαλονίκη….
εκεί τυχαία τον συνάντησα… κάναμε μια βόλτα στο λιμάνι, περπατήσαμε… μου κ΄ρατησε το χέρι!!!
τίποτα από όλα αυτά δεν περίμενα να συμβούν… την θυμάμαι τόσο καθαρά εκείνη τη μέρα..ήταν 14 Δεκεμβρίου …ήταν η μοναδική ευτυχισμένη μέρα που βίωσα μαζί του…
το βράδυ κι όλας έμαθα τα δυσάρεστα…
πώς να αντιμετωπίσεις το γεγονός ότι ό πρώτος σου έρωτας σε κοροϊδεύει , σε εκμεταλλεύεται..πώς;; να είναι μόλις 16 και να σου ζητούν να σκεφτείς λογικά..
πως είναι δυνατόν να συμβεί αυτό;; πώς να το αφήσεις πίσω σου όταν νιώθεις πως η καρδιά σου σπάει σε χίλια κομμάτια…
να ξυπνάς κάθε πρωί και να νιώθεις πως η ζωή σου έχει καταστραφεί… γιατί πολύ απλά δεν νιώθεις τίποτα άλλο παρά πόνο…
μόλις ανοίγεις τα μάτια σου ξεσπάς σε κλάματα…
σηκώνεσαι ,ντύνεσαι βιαστικά για να φύγεις ..και τώρα το πιο δύσκολο σημείο..πρέπει να βάλεις τη χαμογελαστή μάσκα ώστε να δείχνεις καλά.. να αποφύγεις τις ερωτήσεις των ανθρώπων γύρω σου για το τι έχεις… πόσο να αντέξεις όμως όταν όλα γύρω σου καταρρέουν ;;;; κάνεις υπομονή μέχρι το βράδυ που θα επιστρέψεις σπίτι σου και θα ξεσπάσεις και πάλι σε κλάματα ….όλοι πιστεύουν πως είσαι ευτυχισμένη … πίσω από αυτό το χαμόγελο όμως κρύβεται κάτι εντελώς διαφορετικό..κάτι που μόνο ένας άνθρωπος μπορεί να δει!!!
η κατάσταση αυτή συνεχίζεται για μήνες… ως που μια μέρα ξυπνάς , κοιτιέσαι στον καθρέφτη και αποφασίζεις να αλλάξεις τακτική..αναρωτιέσαι για πόσο ακόμα θα βρίσκεσαι σε αυτό το βούρκο;; για πόσο ακόμα θα βασανίζεσαι για κάτι που έχει τελειώσει;;;
για πόσο ακόμα θα το αφήνεις να σε καταστρέφει ;;
όλα τελειώνουν τι στιγμή που αρχίζεις να νοιάζεσαι για τον εαυτό σου…
Ένας χρόνος αργότερα και πλέον τον κοιτάζω σαν να μην έγινε τίποτα… σαν να είναι ένας ξένος…
θέλει μεγάλη δύναμη ψυχής να απορρίπτεις τον άνθρωπο που αγάπησες … ναι είναι δύσκολο… αλλά μου ήταν πολύ πιο δύσκολο να με βλέπω νεκρή…
από αυτή την ιστορία συνειδητοποίησα πως …όσο μεγάλη και αν είναι η απογοήτευση , όσο έντονα κι αν είναι τα συναισθήματα, όσο δύσκολο και αν φαντάζει το να προχωρήσεις … στην ουσία είναι απλά μια παροδική κατάσταση που θα περάσει μόλις καταλάβουμε τι αξίζουμε… ή ζωή είναι μικρή και πάντα θα υπάρχει αρκετός χώρος για κάποιον νέο άνθρωπο στη ζωή σου… και θα έρθουν πολλοί άνθρωποι…άλλοι θα μείνουν για πάντα , άλλοι πάλι θα φύγουν αμέσως , άλλοι θα μείνουν για λίγο…όλοι τους όμως θα σου δώσουν κάτι!!!! ότι και αν σου αφήσει θα είναι προς όφελος σου…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου