Μάθαμε να ξεχνάμε...

Είναι και αυτές οι αγκαλιές που χάνεσαι μέσα τους… νιώθεις τόσο ασφαλής και προστατευμένος…
Δύσκολο στις μέρες μας να βρεις μια ζεστή και αληθινή αγκαλιά… μια αγκαλιά που να είναι εκεί όταν τη χρειάζεσαι χωρίς να σου ζητά ανταλλάγματα…


να σε αγαπά και να σε κλείνει μέσα της εκείνες τις καταθλιπτικές στιγμές που θέλεις να απομακρυνθείς από όλους και από όλα…
εκείνα τα μοναχικά πρωινά που ξυπνάς κοιτάς γύρω σου και δεν βλέπεις τίποτα παρα μόνο ένα σπίτι άδειο!


τα βράδια του καλοκαιριού που μέσα σε όλη αυτή τη βαβούρα εσύ θέλεις να ξεφύγεις και να κρυφτείς για λίγο…
αυτά τα μελαγχολικά απογεύματα του χειμώνα…


όλα αυτά μπορεί μόνο μια αγκαλιά να τα διώξει… να τους δώσει φως και χρώμα…
μια φαινομενικά τόσο απλή πράξη μπορεί να σε βγάλει απο αυτόν τον γκρίζο κόσμο της μοναξιάς και της θλίψης …  τελικά είναι υπό εξαφάνιση…


Κάνεις δεν σε αγκαλιάζει αληθινά πλέον.. κανείς δεν σε σφίγγει κοντά του και δεν κάνει την καρδιά σου να θέλει να σπάσει… κανείς δεν σου επιτρέπει να ακούσεις την καρδιά του…
όλοι κλείνουν τα χέρια τους για να αποτρέψουν την καρδιά τους από το να πληγωθεί…


κι έτσι απορρίπτουν οποιαδήποτε πιθανότητα να την κάνουν να χτυπάει τόσο δυνατά … που να θέλει να βγει από το στήθος τους…
χάνουν τόσο πολλά ξεχωριστά και υπέροχα συναισθήματα εξαιτίας του φόβου….


Ξεχάσαμε πως η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει… ξεχάσαμε πως για να βγει το ουράνιο τόξο θα πρέπει πρώτα να έρθει η βροχή... ξεχάσαμε πως είναι να αγαπάμε..