.................

"Πρέπει να δίνεις χρόνο στον άλλον να σου δείξει αυτό που πραγματικά έχει για σένα... δώσε του μια ευκαιρία μην τον απορρίπτεις χωρίς να ξέρεις καν τι νιώθει, τι θέλει...." μια απλή , φαινομενικά, συμβουλή... είναι όμως τόσο απλή όσο φαίνεται;;;
καμιά φορά όταν έχεις ήδη πληγωθεί παύεις να ελπίζεις για κάτι νέο, διαφορετικό , φρέσκο... κάτι που θα σε κάνει να ξεχάσεις τον πόνο σου που προξένησε ένας μεγάλος αλλά καταστροφικός έρωτας ή  η προδοσία από μια μακροχρόνια φιλία...
είναι στη φύση μας πλέον να μην "επιτρέπουμε" στους ανθρώπους που μπαίνουν στη ζωή μας να μας δώσουν αυτό που διαθέτουν... αλλά αφού απο την αρχή έχουμε καταδικάσει αυτή τη σχέση γιατί του επιτρέπουμε να εισβάλει στη ζωή μας και να φέρει τα πάνω-κάτω;;; μήπως κατά βάθος δεν έχουμε πάψει να ελπίζουμε ποτέ ή μήπως απλά αναζητάμε μια διέξοδο απο τον βούρκο στον οποίο έχουμε παγιδευτεί ;;
προφανώς προσπαθούμε να πάρουμε απο τους ανθρώπους αυτό που θέλουμε και όταν πια "θεραπεύσουμε" το "τραύμα" να τους απομακρύνουμε επειδή δεν τους χρειαζόμαστε άλλο....
εγωιστικό να χρησιμοποιείς τους ανθρώπους προς όφελος σου... μη ξεχνάς πως κι εσένα σε χρησιμοποίησαν κάποτε....
επομένως το ερώτημα τελικά είναι γιατί φτάνεις να χρησιμοποιείς κάποιον άνθρωπο ενώ σιχαίνεσαι το γεγονός ότι σε χρησιμοποίησαν;; για ποιο λόγο άραγε δίνεις την εντύπωση σε έναν άνθρωπο ότι τον νοιάζεσαι , τον αγαπάς;; αφού μόλις πάρεις αυτό που επιθυμείς θα τον εγκαταλείψεις....
και γιατί έχουμε την πεποίθηση πως για να ξεπεράσουμε μια δυσκολία πρέπει να έχουμε κάποιον για να μας τραβήξει από τον βάλτο;;
πολλοί λένε πως οι άνθρωποι είναι γενικά περίπλοκοι.... τελικά όμως ίσως να μην είμαστε και τόσο περίπλοκοι... εμείς έχουμε την τάση να μπερδεύουμε τα πράγματα .....
μάλλον γιατί θέλουμε να προσθέσουμε λίγη δράσει, ένταση, πάθος , αγάπη, συναισθήματα στην βαρετή και ανιαρή ζωή μας...
πως καταντήσαμε έτσι;; πως αφήσαμε τους εαυτούς μας να χαθούν στη ρουτίνα της καθημερινότητας.. πως αφήσαμε την πολύχρωμη ζωή μας να βυθιστεί και να κρυφτεί πίσω απο το γκρίζο χρώμα της μοναξιάς με το να απομακρύνουμε τους πάντες απο κοντά μας;;;;
θέσαμε άλλες προτεραιότητες..λανθασμένες!
Και σαν να μην έφτανε αυτό ..αργούμε υπερβολικά πολύ να συνειδητοποιήσουμε το λάθος μας....
σε μια εποχή όπου η τεχνολογία φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά ακόμα και αν στην πραγματικότητα τους χωρίζουν χιλιόμετρα , εμείς καταφέραμε να απομακρυνθούμε ακόμα περισσότερο!
Η ζωή είναι μικρή και εμείς την χαραμίζουμε ακόμα περισσότερο αναλώνοντας το χρόνο μας σε πράγματα που δεν μας αξίζουν!!
Τελικά τα πιο ωραία πράγματα στη ζωή απλά......δεν είναι πράγματα!
Είναι καταστάσεις, συναισθήματα , πρόσωπα,βλέμματα, χαμόγελα και όλα αυτά τα φαινομενικά ασήμαντα καθημερινά βιώματα ...