Οι αγκαλιές που κλείσανε!

Και μου είχες πει πως δεν φεύγεις..αλλά πως θα είσαι εδώ ….
από τότε έχω να σε νιώσω κοντά μου… γιατί μου το είπες αφού τελικά δεν  ήσουν ικανός να το κάνεις;;
αυτά τα μικρά και αθώα ψεματάκια είναι ο πιο εύκολος τρόπος να πληγώσεις έναν άνθρωπο…
κι αν εγώ σε αγαπούσα και σε νοιαζόμουν δεν σε ένοιαζε;; τι είναι αυτό που τελικά ήθελες;;
καθημερινά παραπονιόμαστε για όλους εκείνους τους ανθρώπους που έφυγαν τόσο σύντομα από τη ζωή μας…
έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί άραγε γιατί φεύγουν ;; προσπαθήσατε να τους κρατήσετε κοντά σας;;
ίσως όχι..ίσως και ναι… προφανώς για εκείνους αποτελούσατε ένα απλό στήριγμα για τις δύσκολες εκείνες μέρες.. τα βράδια μοναξιάς… όταν όλοι εκείνοι που ήταν τόσο σημαντικοί για σένα σου γύρισαν την πλάτη..εγώ όμως ήμουν εκεί για σένα.. τώρα όμως εσύ δεν είσαι εδώ.. η αγκαλιά σου έχει κλείσει… άραγε ποιος άλλος με έχει αντικαταστήσει τη στιγμή που μου έλεγες πως είμαι αναντικατάστατη;;
ποιος άλλος σε αγάπησε και σε νοιάστηκε όπως εγώ;;
ποιος σε στήριξε όπως εγώ.. σε άκουγε ,σε ενθάρρυνε , σε συμβούλευε, σε λάτρευε όπως εγώ…
πόσα τέτοια ερωτήματα κυριεύουν το μυαλό μας όταν συνειδητοποιούμε πως σιγά σιγά χάνουμε ένα πολύ σημαντικό άτομο για μας…
και περνάνε συχνά-πυκνά από το μυαλό μας… να μας θυμίζουν τον πόνο ξύνοντας τις πληγές μας…  οι οποίες τελικά δεν κλείνουν ποτέ!
πως είναι δυνατόν να ζεις έτσι;; να συμβιβάζεσαι με κάτι λιγότερο από αυτό που θες;; πως είναι δυνατόν να «συνηθίζεις» να αγαπάς κάποιον άλλον τη στιγμή που η καρδιά και το σώμα σου καίγεται για κάποιον άλλον;; πως αποκαλείς αγάπη αυτό τον συμβιβασμό;
Είναι σκληρό να συνειδητοποιείς πως ζεις σε ένα ψέμα.. πως ότι σου έλεγα και πίστευες είναι απλά λόγια και φθηνές δικαιολογίες…
όλα καταρρέουν γύρω σου κι εσύ εκεί συνεχίζεις να μένεις ακλόνητος ..εξωτερικά!
γιατί εσωτερικά όλα έχουν σπάσει σε χίλια κομμάτια…
αγαπάς χωρίς να περιμένεις να αγαπηθείς όμως και πάλι.. το να νιώθεις πως ο άνθρωπος σου δεν σε αγάπησε και δεν σε νοιάστηκε είναι σκληρό!!